Acht dagen zonder testosteron en rondslingerende zooi
Er zijn mensen die hun kinderen voor hun verjaardag een parfum, een paar schoenen of een envelop met geld geven. Ik besloot het iets grootser aan te pakken. Mijn zoons kregen een vakantie cadeau. Samen naar Gran Canaria. En omdat ik blijkbaar nog niet genoeg geld had uitgegeven, krijgen de heren ook zakgeld mee.
Even voor de duidelijkheid: ik betaal dus voor een vakantie waar ik zelf niet aan deelneem, geef geld mee om daar uit te geven en blijf vervolgens thuis om hun kamers op te knappen. Zakelijk gezien ben ik een regelrechte ramp.
Acht dagen zonder mijn jongens. Acht dagen zonder testosteron, nachtelijke gamesessies en schoenen die op de meest onwaarschijnlijke plekken opduiken. Ik zou bijna zeggen dat ik er zin in heb. Sterker nog, ik héb er zin in. En dat is meteen het probleem, want ik vind het tegelijkertijd verschrikkelijk.
Maar eerst even de voordelen. Mijn taxibedrijf gaat dicht. Acht dagen lang hoef ik niemand ergens naartoe te brengen, op te halen of halverwege een rit te horen dat de plannen toch veranderd zijn. Mijn auto mag gewoon voor de deur blijven staan. Mijn dochter heeft een eigen auto, dus misschien laat ik mij voor de verandering eens door haar rondrijden. Lekker op de passagiersstoel zitten en zeggen dat ik ergens heen wil. En als ze vraagt wanneer ik opgehaald moet worden, antwoord ik dat ik dat nog niet weet. Gewoon, om te kijken hoe lang het duurt voordat ze mij bij een bushalte afzet.
Ook de dagelijkse onderhandelingen over het avondeten komen tijdelijk te vervallen. Geen verschillende eetwensen, geen rekening houden met tijdstippen en geen overleg alsof we de begroting van een middelgrote gemeente moeten goedkeuren. Mijn dochter en ik eten waar we zin in hebben. Wanneer we zin hebben. Desnoods eten we drie dagen hetzelfde. Of iets wat de heren niet lusten. Het zal mij werkelijk een zorg zijn.
En als ik op de bank wil hangen, dan doe ik dat. Zonder eerst te controleren of er nog iemand ergens naartoe moet, iets nodig heeft of een andere reden heeft bedacht waarom ik vooral niet moet gaan zitten. Ik kan douchen wanneer ik wil. Zonder eerst te wachten tot de boiler weer voldoende warm water heeft geproduceerd om mijn haar uit te spoelen. Misschien ga ik wel een halfuur onder die douche staan. Puur uit baldadigheid (dat red die boiler net aan.
En het huis! Geen jassen over stoelen terwijl er een prima kapstok hangt. Geen schoenen midden in de looproute. Geen gegame tot diep in de nacht. Misschien kan ik zelfs een keer door de woonkamer lopen zonder ergens overheen te moeten stappen. De wasmachine krijgt ook een wat rustiger bestaan, maar daar heb ik inmiddels al een complete column aan gewijd. Dat apparaat krijgt nog meer aandacht dan sommige BN'ers, dus daar houden we het bij. Je zou denken dat ik met al die vrijheid eindelijk eens acht dagen helemaal niets ga doen. Nou, mooi niet. Ik ga hun kamers pimpen. Er komt een nieuw bed en ik ga de boel eens flink aanpakken.
En als ik dan toch bezig ben, ga ik ook mijn eigen slaapkamer opnieuw behangen. Want waarom zou je genieten van rust als je ook vrijwillig met behanglijm kunt gaan staan klooien? Andere vrouwen boeken een wellnessweekend. Ik sta straks waarschijnlijk met een behangrol onder mijn arm te vloeken omdat er ergens een luchtbel zit. De jongens liggen aan het zwembad, moeders staat op een trap. Een volkomen eerlijke verdeling, lijkt me.
Over die trap gesproken. Die ga ik dus vaker nodig hebben. Want als ik iets uit een hoog kastje moet pakken, zijn mijn zoons er niet. En dat is toch bijzonder vervelend. Je stopt jarenlang eten in die kinderen, koopt eindeloos nieuwe kleding omdat ze maar blijven groeien, en net wanneer ze eindelijk een beetje nuttige hoogte hebben bereikt, vertrekken ze naar het buitenland. Daar sta je dan. Met je korte armen en je verjaardagscadeau.
Ook de hond krijgt een probleem. Zijn speelkameraadjes zijn namelijk pleite, dus ik mag de volledige entertainmentafdeling overnemen. Alsof ik naast behanger, interieurstylist, kok en voormalig taxichauffeur nog niet genoeg functies op mijn cv heb staan.
Maar goed. Mijn dochter is thuis, dus helemaal uitgestorven raakt het huis gelukkig niet. Twee vrouwen onder één dak. Geen gedoe over eten, geen taxidiensten en hopelijk een beetje rust. En toch. Er zit één behoorlijk irritant nadeel aan die hele vakantie. Ik ga ze missen. Niet een beetje ook. Want hoe heerlijk ik het ook vind om even geen rekening te hoeven houden met twee extra mensen, het zijn wel mijn jongens.
Die altijd aanwezige herrie. Het geroep. De gesprekken tussendoor. Het feit dat er voortdurend iemand in huis rondloopt die blijkbaar iets kwijt is, iets nodig heeft of iets wil eten. Je kunt je daar dagelijks kapot aan ergeren, maar zodra het wegvalt, is het ineens akelig stil. En dan heb ik het nog niet eens over mijn moederbrein. De oudste is 22. Een volwassen kerel. De jongste is 17 en gaat met zijn grote broer mee. Ze kunnen prima samen op vakantie. Dat weet ik allemaal. Maar ergens tussen weten en accepteren zit bij moeders een afdeling die zich uitsluitend bezighoudt met rampscenario's. Die afdeling draait zeven dagen per week, zonder pauze en zonder enige vorm van toezicht.
Mijn verstand zegt dat ze een heerlijke vakantie tegemoet gaan. Mijn moedergevoel vraagt zich af waarom ik in godsnaam vrijwillig heb betaald om mijn kinderen naar een eiland te sturen waar ik ze niet even kan ophalen als er iets is. En dat terwijl ik normaal gesproken juist zo graag van die taxidiensten af wil.
Zie je? Er is geen touw aan vast te knopen. Ik wil rust, maar geen leegte. Ik wil dat ze zelfstandig zijn, maar het liefst wel binnen handbereik. Ik wil dat ze genieten, maar ondertussen zou ik het bijzonder op prijs stellen als ze af en toe laten weten dat ze nog leven. En dan niet met een berichtje van één woord waar je vervolgens zelf een complete medische en psychologische toestand uit moet afleiden. Het zal dus wel een merkwaardige week worden. Overdag genieten van de vrijheid, kamers opknappen, mijn eigen slaapkamer behangen en eten waar ik zin in heb. En tussendoor regelmatig denken: wat zouden die twee aan het uitspoken zijn?
Op 4 november komen ze terug. Dan kan ik ze weer vasthouden, hun verhalen aanhoren en opgelucht vaststellen dat ze allebei heelhuids thuis zijn. En dan begint de ellende gewoon opnieuw. Schoenen, jassen, games, eetwensen en de vraag of ik iemand even ergens naartoe kan brengen. Maar dat geeft niet. Want uiteindelijk heb ik die chaos liever in huis dan aan de andere kant van Europa. Al had ik achteraf gezien misschien beter gewoon een paar sokken voor hun verjaardag kunnen kopen.
X Q