IK had ruzie.... met een matras
Er zijn mensen die gewoon wachten tot ze hulp krijgen. Verstandige mensen. Mensen met geduld, zelfbeheersing en waarschijnlijk een aanzienlijk lagere bloeddruk. En dan heb je mij. Morgen zou ik hulp krijgen om het oude matras uit de jongenskamer te verwijderen. MORGEN. Alsof ik een hele dag ga zitten wachten terwijl er een nieuw matras ligt dat nog moet uitzetten. Fluffen noemen ze dat geloof ik. Geen idee welke idioot dat woord bedacht heeft, maar het ding moet blijkbaar eerst op adem komen voordat je erop kunt slapen. En aangezien de jongens bijna terugkomen van vakantie, moet die kamer gewoon af zijn.
Dus besloot ik dat oude matras zelf even weg te halen. Even. Dat woord zou verboden moeten worden in mijn huishouden. Het begon nog redelijk beschaafd. Matras oprollen, vastbinden, weg ermee. Simpel. Alleen had het matras andere plannen. Dat kreng weigerde opgerold te blijven. Iedere keer dat ik dacht dat ik hem eindelijk onder controle had, sprong hij weer terug. Alsof er een complete turnvereniging in verstopt zat.
Maar ik geeft niet zomaar op. Dus bedacht ik een briljant plan. Een stukje oprollen, spanband eromheen en dan met die band het hele gevaarte steeds strakker trekken. Wat kon er misgaan? Nou, bijvoorbeeld dat dat teringmatras met een noodgang terugklapt en mij tegen de stalen rand van het bed lanceert.
Matras 1 – Q 0.
Een normaal mens zou op dat moment besluiten dat die hulp morgen misschien toch niet zo'n achterlijk idee was. Ik niet. Ik pakte elastieken spinners. Je weet wel, van die dingen waarmee je bagage vastzet en die bij verkeerd gebruik uitstekend geschikt zijn om jezelf een oog uit te schieten. En mocht iemand zich afvragen waar die rode striem op mijn gezicht vandaan komt: nee, ik ben niet mishandeld. Ik ben aangevallen door een matras.
Op dat moment was de diplomatie voorbij. Het Stanley-mes kwam tevoorschijn. Eerst de hoes eraf geritst. Daarna het schuimrubber laag voor laag doorgesneden. Het was inmiddels geen verhuizing meer, maar een persoonlijke afrekening. En toen kwam de verrassing. Midden in dat godvergeten matras zaten honderden springveren.
HONDERDEN!
Een compleet ijzeren binnenwerk dat kennelijk speciaal ontworpen was om mijn geduld definitief naar de klote te helpen. Dus heb ik die veren er één voor één, soms twee tegelijk, vanaf gescheurd. Daar stond ik dan. Een volwassen vrouw die met haar blote handen een matras aan het ontleden was alsof ze auditie deed voor een bijzonder goedkope horrorfilm. Maar uiteindelijk gaf het kreng zich gewonnen. Het complete voormalige matras eindigde in een rol zwarte KOMO-zakken. Van een comfortabel bed naar een verzameling vuilniszakken. Een indrukwekkende carrièreval.
Anderhalf uur heeft die hele operatie geduurd. Anderhalf uur van mijn leven dat ik nooit meer terugkrijg. En er staan nog twee zakken te wachten om afgevoerd te worden. Maar het nieuwe matras ligt klaar. En als die jongens straks thuiskomen en ook maar één van die twee het gore lef heeft om te zeggen dat het nieuwe matras niet lekker ligt… Dan mogen ze kiezen. Op het matras slapen of erin verdwijnen.
X Q