Ook in Den Haag moet je gewoon je reet afvegen

Ergens in Den Haag loopt een verzameling mensen rond die ervan overtuigd lijkt dat de aarde uitsluitend draait omdat zij daar toestemming voor hebben gegeven. Ze dragen dure pakken, hebben chauffeurs, spreken in volzinnen waar zelfs Google Translate een burn-out van krijgt en kijken alsof ze persoonlijk de zwaartekracht hebben uitgevonden. Terwijl ook zij gewoon moeten schijten. Jazeker. Jesse, Rob, Geert en de rest. Allemaal. Broek naar beneden, billen op de bril en hopen dat er nog papier hangt. Een geruststellende gedachte. Want op het toilet bestaat geen politieke hiërarchie. Hooguit een verschil in de kwaliteit van de luchtverfrisser.

Eens in de zoveel tijd mogen wij naar de stembus. En zoals het er nu uit ziet gaat dat niet lang meer duren. Met ons rode potloodje kiezen we een persoon die volgens ons geschikt is om Nederland te vertegenwoordigen. Vervolgens worden de stemmen geteld en begint het Haagse equivalent van Temptation Island. Partij één wil niet met partij twee. Partij drie heeft partij vier geblokkeerd. Partij vijf voelt zich buitengesloten en partij zes dreigt met opstappen terwijl niemand wist dat ze waren aangeschoven. En de kiezer? Die mag thuis op de bank wachten tot de kinderen klaar zijn met ruziemaken. Wat mij betreft gaan de grootste partijen gewoon samen regeren. Naar verhouding van de stemmen die ze hebben gekregen. 'Maar Q, die partijen zijn het helemaal niet met elkaar eens! 'Nou en? Ik ben het ook niet altijd met mijn kinderen eens. Toch wonen we in hetzelfde huis en hebben we nog nooit drie maanden onderhandeld over wie de afstandsbediening krijgt. Politiek is compromissen sluiten. Niet elkaar vier jaar lang met modder bekogelen om vervolgens verbaasd te zijn dat iedereen onder de stront zit.

En dan hebben we de persoonlijke offers. Jesse Klaver vertelde dat hij de verjaardag van zijn kind moest missen vanwege zijn politieke werkzaamheden. Ach, die arme ziel. Iemand een collectebus? Een stille tocht? Een landelijke dag van rouw met de vlag halfstok? Een vrijwillige brandweerman laat zijn verjaardagsvisite achter wanneer de pieper gaat. Een arts wordt midden in de nacht uit bed gebeld. Een verpleegkundige viert kerst tussen de infuuspalen. Maar wanneer een politicus een stuk slagroomtaart mist, lijkt het ineens alsof hij eigenhandig de landing in Normandië heeft uitgevoerd. Natuurlijk is het vervelend om een familiefeest te missen. Maar je bent volksvertegenwoordiger, Jesse. Geen gijzelaar van de Verenigde Naties. Koop morgen een taart. Kaarsjes erop. Probleem opgelost.

Op scholen moeten telefoons weg. Op het werk krijg je commentaar als je tijdens een vergadering op je scherm zit te loeren. Maar kijk eens naar een Kamerdebat. Daar zitten regelmatig mensen naar hun telefoon te staren met de uitstraling van een puber die verplicht bij oma op verjaardagsvisite is. Natuurlijk kan het werk zijn. Misschien lezen ze belangrijke stukken, overleggen ze met medewerkers of controleren ze de nieuwste begroting. Maar soms ziet het eruit alsof iemand net level 86 van Candy Crush heeft bereikt terwijl de staatssecretaris uitlegt waarom er weer ergens 400 miljoen verdwenen is. Misschien moeten we gewoon zo'n telefoontas aan de ingang van de Tweede Kamer hangen. 'Rob, mobieltje in vakje 12. Jesse, niet zuchten. En Geert, je krijgt hem na de vergadering terug.' Wie zich misdraagt, mag een briefje laten ondertekenen door zijn ouders.Wachtgeld: de gouden parachute voor mensen die niet willen landen

Dan het wachtgeld. Een gewone werknemer raakt zijn baan kwijt en mag zich melden bij het UWV. Formulieren invullen, solliciteren en aantonen dat hij niet de hele dag in zijn onderbroek Netflix zit te kijken. Politici hebben hun eigen regeling. Eerst 80 procent van hun oude salaris, daarna 70 procent. Onder voorwaarden, uiteraard, want anders wordt het wel héél opzichtig. En toen er een voorstel kwam om die regeling meer op de gewone WW te laten lijken, werd dat weggestemd. Goh. Wat een verrassing. Dat is alsof je een groep kinderen laat stemmen of de snoeppot voortaan op slot moet. Wie is er tegen?' Honderddertien plakkerige handjes omhoog. En daarna met een ernstig gezicht verklaren dat het een zorgvuldig afgewogen besluit was. Wat mij betreft krijgen Kamerleden een functioneringsgesprek.

'Zo, Rob. Wat heb jij deze maand bereikt?'

'Nou, ik heb zeventien keer overleg gevoerd.' 'En wat kwam daaruit?'

'Dat we verder moeten overleggen.'

'Prachtig. En jij, Jesse?'

'Ik heb een verjaardag gemist.'

'Wat verschrikkelijk. Wil je een sticker?'

'En Geert?'

'Ik ben boos.'

'Dat was je vorige maand ook.'

'Ja, maar nu nóg bozer.'

Ondertussen zit de Nederlandse burger thuis de energierekening te bekijken en zich af te vragen of de verwarming misschien op standje 'gedachten en gebeden' kan. Maar gelukkig is er weer een debat aangevraagd. Dan kunnen ze allemaal vertellen hoe schandalig ze het vinden. En daarna naar huis.

Nu zou het natuurlijk makkelijk zijn om alle schuld bij de Haagse poppenkast neer te leggen. Maar wij Nederlanders kunnen er zelf ook wat van. Wij zijn wereldkampioen klagen zonder van de bank te komen.

'Het is een schande!'

'Ze moeten eens luisteren naar het volk!'

'Dit pikken we niet langer!'

Waarna we nog een bitterbal pakken en vragen of iemand de afstandsbediening wil aangeven. Op Facebook zijn we revolutionairen. Aan de keukentafel zijn we verzetshelden. Maar zodra er daadwerkelijk actie nodig is, blijkt de parkeerplaats te ver lopen en is het buiten ook wel erg fris. Natuurlijk geldt dat niet voor iedereen. Er zijn genoeg mensen die zich inzetten, demonstreren en hun volksvertegenwoordigers aanspreken. Maar er bestaat ook een enorme groep die iedere dag het complete kabinet verbaal tegen de muur zet en vervolgens nog geen mailtje naar een Kamerlid stuurt. Het Nederlandse verzet begint om 19.00 uur en eindigt zodra Goede Tijden begint.

Misschien moeten we allemaal eens onthouden hoe dit systeem bedoeld is. Politici krijgen tijdelijk de bevoegdheid om namens ons te besturen. Ze zijn geen hogere levensvorm. Ze hebben geen extra hersenkwab en hun scheten ruiken niet naar Chanel No. 5. Een minister is gewoon een mens met een functie. Een Kamerlid is gewoon een mens met een zetel. En een fractievoorzitter is gewoon een mens die iets vaker voor een microfoon staat dan gezond is voor zijn ego. Meer niet. En de burger? Die is geen onderdaan die dankbaar moet knikken wanneer Den Haag weer eens iets heeft bedacht.

We hebben stemrecht, demonstratierecht en mogelijkheden om onze vertegenwoordigers ter verantwoording te roepen. Gebruik die dan ook. Want zolang wij alleen maar klagen en zij alleen maar vergaderen, verandert er helemaal geen flikker. Misschien moeten we bij de volgende verkiezingen geen rode potloodjes uitdelen, maar toiletborstels. Niet om mee te slaan, uiteraard. Gewoon als symbolische herinnering dat er na vier jaar politiek gekakel ook daadwerkelijk iets schoongemaakt moet zijn. Beste Den Haag: jullie zijn niet de baas over het volk. Jullie werken vóór het volk. En beste Nederlanders: als je vindt dat de boel stinkt, blijf dan niet vier jaar op de bank zitten wachten tot iemand anders de wc schoonmaakt. Want ook in Den Haag moet je gewoon je reet afvegen. Alleen hebben ze daar inmiddels waarschijnlijk een werkgroep opgericht om te onderzoeken of het toiletpapier linksom of rechtsom moet hangen. Begroting: 12 miljoen. Conclusie over vier jaar.

Q