Van lekker wijf tot bionische bouwval...
Q valt uit elkaar van lekker wijf tot bionische bouwval.
Er was een tijd dat mannen naar me keken omdat ik er best aardig uitzag. Tegenwoordig kijken ze nog steeds, alleen vermoed ik dat ze zich afvragen of ik zojuist uit een ernstig verkeersongeluk ben gekropen. Het leven is een wonder. Vooral dat van mij. Medisch gezien ben ik inmiddels een interessant samenwerkingsproject tussen verschillende specialismen.
Het begon al op mijn twintigste. Terwijl andere jonge vrouwen zich druk maakten over hun kapsel, kleding en welke vent ze dat weekend zouden versieren, kreeg ik een kunststof onderkaak. Een soort ingebouwde bumper, maar dan zonder parkeersensoren. Een paar decennia later vond mijn lichaam dat het tijd werd voor een grondige verbouwing. Helaas zonder bouwvergunning, aannemer of enige vorm van overleg met de eigenaar. Een bacteriële meningitis met sepsis. Gezellig. Mijn hersenstam kreeg een flinke opdonder en besloot vervolgens dat bepaalde lichaamsfuncties voortaan facultatief waren. Mijn evenwichtsorgaan? Weg. Mijn gehoor aan één kant? Ook weg.
Gelukkig heb ik inmiddels een BAHA. Een schroef in mijn hoofd waaraan een gehoortoestel bevestigd wordt. Ik ben dus officieel een vrouw met technische uitbreidingsmogelijkheden. Een soort Robocop, maar dan zonder indrukwekkend salaris, wapens of pensioenregeling.
En dan mijn gezicht. Dat was ooit best een aardig exemplaar. Groene ogen, een paar lachrimpeltjes en verder weinig te klagen. Ik hoefde er niet uit te zien als twintig. Ik was gewoon tevreden. Tot mijn hersenen besloten dat symmetrie zwaar overschat werd. Mijn ene ooglid hangt tegenwoordig op halfzeven. Ik kan het wel optillen, maar dan krijg ik hoofdpijn van de inspanning. Dus meestal laat ik het lekker hangen. Mijn hersenen hebben kennelijk een energiebesparingsstand geïnstalleerd. Mijn pupil doet ook niet helemaal mee. Die is kleiner dan zijn collega. Syndroom van Horner. Klinkt als een parfumlijn, maar het is een neurologisch souvenir.
En dan heb ik nog een permanente waterval uit mijn linkeroog. Jaren geleden kreeg ik herpes aan mijn oog. Ja, HERPES. Aan mijn OOG. Voordat de fantasie van sommige lezers op hol slaat: nee, er heeft geen kerel zijn jongeheer in mijn oogkas geparkeerd om vervolgens tot een ongecontroleerde zaadlozing over te gaan. Het was een ooginfectie, geen arbeidsongeval tijdens de opnames van een pornofilm. Sorry voor de teleurstelling. Maandenlang behandelingen, zelfs injecties in mijn oog. De herpes verdween uiteindelijk, maar mijn traan besloot een vast dienstverband aan te gaan. Sindsdien is Kleenex mijn hofleverancier.
Mijn mondhoek hangt ondertussen ook niet helemaal waar de fabrikant hem oorspronkelijk gemonteerd heeft. Die krijgt later misschien nog een behandeling met botox of fillers.
De renovatie van het Binnenhof is er niets bij. Inmiddels ben ik al drie jaar bezig met de renovatie van mijn eigen lichaam. En zoals bij iedere verbouwing loopt ook dit project volledig uit de hand. Ik dacht namelijk heel naïef dat ik na die meningitis gewoon een keer wakker zou worden en weer beter zou zijn. Beetje uitzieken, kop koffie, en door met de ellende van alledag. Drie jaar later lopen er nog steeds allerlei specialisten rond die zich over de bouwtekeningen buigen. Het ene onderdeel is vervangen, het andere draait op halve kracht en bij sommige gebreken moet eerst een commissie onderzoeken of reparatie überhaupt nog binnen de garantie valt. Mijn lichaam begint inmiddels verdacht veel op het Binnenhof te lijken. De renovatie duurt langer dan gepland, de kosten lopen uit de klauwen, de oorspronkelijke bouwtekeningen zijn zoek en niemand durft nog een opleverdatum te noemen.
Het enige verschil is dat ze bij het Binnenhof nog kunnen besluiten de boel tijdelijk te sluiten. Bij mij moet de tent gewoon openblijven. En het vervelende is: ik kan niet eens tijdelijk ergens anders gaan wonen zolang de werkzaamheden duren. Ik zit al drie jaar midden in de verbouwing. Zonder bouwvakvakantie, zonder oplevergarantie en met een projectleider die blijkbaar al sinds 2023 overspannen thuiszit. Die projectleider ben ik overigens zelf..
Maar er gloort hoop. Ik ben tenslotte op vrijdag de dertiende geboren. Dat schept verwachtingen. En als die operatie doorgaat, volgt de rest van het renovatieproject. Q gaat in revisie. En voor iedereen die achter mijn rug om fluistert: maak je geen zorgen. Ik herken jullie nog wel. Ik hoor jullie tegenwoordig zelfs weer.
X Q