Verbouwen... Piramides stonden nog sneller.
Ergens op deze aardbol bestaan aannemers die zich aan een planning houden. Er bestaan vast ook eenhoorns, eerlijke politici en mannen die uit zichzelf de wc-rol vervangen. John heeft ze in ieder geval niet gevonden. Op 1 september begon de verbouwing van zijn huis. Het zou drie weken duren. Inmiddels zijn we november en begint het erop te lijken dat de oplevering samenvalt met de opening van het gerenoveerde binnenhof.
Het plan was eigenlijk heel overzichtelijk. Een toiletblok moest verdwijnen, de combiketel moest verhuizen naar de berging, er moest een toilet in de hal komen en John zou een nieuwe keuken en badkamer krijgen. Een beetje hakken, breken, tegelen, stucen en klaar. Althans, dat was de theorie.
Eerlijk is eerlijk, de keuken, de verplaatste combiketel en het nieuwe toilet beneden waren wél binnen de beloofde drie weken klaar. Die aannemer kwam zijn belofte absoluut na.
Kijk, dat schept vertrouwen. Een planning die klopt, vakmensen die doorwerken en zowaar een mooi resultaat.
En toen kwam de badkamer. Of beter gezegd: toen kwam de tegelzetter. Af en toe. Wanneer de sterren gunstig stonden en zijn agenda kennelijk geen betere plannen had. De eerste drie weken leek het nog op een verbouwing. Daarna veranderde het in een archeologische opgraving zonder verwachte einddatum. En aangezien een badkamer zichzelf doorgaans niet betegelt, kwam de hele boel tot stilstand. Inmiddels is er gelukkig hulp uit een andere hoek gekomen en zit er weer beweging in het project.
Maar klaar? De badkamer moet nog gestuct worden en vervolgens moet de hele handel er nog in. Een douche nemen is dus voorlopig een activiteit die John buitenshuis uitvoert. Bij mij, om precies te zijn.
In het begin sliep hij hier ook. Want hoe gezellig een verbouwing ook klinkt, slapen in een stofwolk is toch minder romantisch dan de gemiddelde woonboulevardfolder doet vermoeden. Inmiddels slaapt hij weer thuis, maar mijn badkamer heeft nog steeds een nevenfunctie als openbaar douchegebouw voor één vaste klant.
En dan hebben we het halletje bij de voordeur nog niet gehad. Dat lijkt op de ruïnes van een opgedroogde tsunami. Alsof het water zich heeft teruggetrokken en heeft besloten de complete bouwafvalcollectie als afscheidscadeau achter te laten. Het nieuwe toilet is er ook. Alleen zit er nog geen deur in. Privacy is kennelijk iets wat pas in fase zeven van het bouwproject wordt geïnstalleerd. Het wordt overigens wel mooi. Echt waar. Je kunt inmiddels zien wat de bedoeling is en dat belooft veel goeds.
Alleen is de vraag inmiddels niet meer hoe het eruit gaat zien. Maar in welk kalenderjaar het klaar is. En ergens is het natuurlijk ook wel grappig. Want laten we eerlijk zijn: John en punctualiteit zijn nooit een gelukkig huwelijk geweest. Die man is nog te laat als hij een afspraak met zichzelf maakt. Dus eigenlijk had niemand mogen verwachten dat zijn huis wél op tijd klaar zou zijn. Misschien is het gewoon een kwestie van karma. Een huis dat zich volledig heeft aangepast aan het tijdsbesef van zijn eigenaar. John komt nooit op tijd. Zijn verbouwing inmiddels ook niet. Nog 10 dagen. En zo klopt uiteindelijk toch alles.
En voordat iemand denkt dat ik hier John, de aannemer en de complete bouwsector met de grond gelijk probeer te maken: het wordt dus écht prachtig. De keuken is schitterend, de rest wordt minstens zo mooi en John heeft absoluut smaak. Alleen zijn planning heeft kennelijk een abonnement op uitstel.
Het eindresultaat wordt fantastisch. Daar twijfel ik geen seconde aan. Het duurt alleen iets langer dan de gemiddelde beschaving nodig had om op te komen en weer ten onder te gaan.
X Q